موسی و شبان
روزگاری پیش در صحرای دور گله ای می کرد با چوپان عبور
سبزه زاری بود و صحرایی و دشت وییا موسی از آنجا می گذشت
دید چوپان را کناری مست مست رو به سوی آسمان ها برده دست
گاه گاهی در پی بزها دوان گاه گاهی اشک از چشمش روان
گاه گاهی غرق دریای سکوت گاه گاهی ناله و گاهی فقان
گوییا با نغمه های جانگداز با خدای خویش، این چنین می گفت راز
ــــ ای خدایا کجایی؟ کجایی؟ تا شوم من چاکرت ،چادرت دوزم ،زنم شانه سرت
جامه ات شویم، شپش هایت کشم روز و شب با آرزوهایم خوشم
دستکت بوسم، بمالم پای تو رختخواب آرم ،بروبم جای تو
ای همه بزهای من ارزانیت گوسفندان را کنم قربانیت
شیر بزها را بدوشم تا بنوشی جامه ای از پشم بزهایم بپوشی
ــــ سال ها اینگونه از مردم جدا گفتگو می کرد چوپان با خدا
گله در صحرا رها می کرد و خویش گوشه ای گه شاد بود و گه پریش
گه به مستی یاد می کرد از خدا گه بزی می کرد در راهش فدا
در کنار سبزه زاران در میان لاله ها از خدا می گفت با بزغاله ها
بخت بد را بین که پیغمبر خموش بر سخن های شبان می کرد گوش
خشم در رخسار موسی شد عیان ناگهان فریاد سر داد ای شبان
ــــ آی چوپان، آی چوپان ،چیست در رویای تو؟ کیست آن پروردگار مست تو؟
چیست آن جام می در دست تو ؟ کیست آن پروردگار مست تو؟
ــــ با خدایم با خدای گوسفندان سفید با خداوندی که گرگ از گوسفندانم درید
با خدای خویش مستی می کنم گفتگوها با وی از اسرار هستی می کنم
ــــ چرا چوپان فراوان کفر می گویی خدا را در خیال و وهم می جویی
نیایش با خدا کردن رهی دارد خدایان را صدا کردن رهی دارد
برو ای بی خبر از رازهای عالم هستی سخن کوتاه کن چوپان که بد مستی
ــــ من اینجا روز و شب سر در گریبا خدا خفتم برایش قصه ها گفتم
من اینجا با خدایم رازها دارم برایش می نوازم لوله وآوازها دارم
من اینجا خمره ای دارم پر است از می گهی نوشم به یاد گوسفندان ،گهی نوشم به یاد وی
هزاران بار نامش را صدا کردم برایش گوسفندانم را فدا کردم
ــــ برو چوپان بترس از عاقبت زین پس پروا کن بترس از آتش دوزخ برو از وی تمنا کن
بخواه از وی ببخشاید گناهت را بگو نا دیده گیرد اشتباهت را
وگرنه آتشی آید زبانت را بسوزاند عذاب آسمانی خانمانت را بسوزاند
کجا چوپان تواند با خداوندی سخن گوید خدا کی تواند در کنار یک شبان خفتد
ــــ آی موسی من پشیمانم، دهانم دوختی وز پشیمانی تو جانم سوختی
من ندانستم کجایم کیستم روز و شب اندر خیالش زیستم
می روم با دردهایم باز تنها می شوم مد روم با گوسفندان اسیر دشت و صحرا می شوم
ــــ او ملامت های موسی را شنید و خسته و رنجور شد
اندک ایمانی که در دل داشت چوپان کور شد
رفت گریان تا خدایش را ز نو پیدا کند
رفت تا روح پریشان گشته را شیدا کند
وحی امد بار دیگر از خدای گفت موسی واد برتو ،وای بر من، وای وای
تو شبان را کردی از من دورتر بنده ام گشت اینچنین رنجورتر
جایگاه من میان سینه اش خالی نبود یا نیازی هرکز اینگونه به دلالی نبود
تو برای وصل کردن امدی نی برای فصل کردن امدی
آخر این چوپان رسوا گشته ی صحرا نشین روزگاری در دلش عشقی نهان بود آتشین
من نمی خواهم کسی رنجور باشد از خدا من نمی خواهم که چوپان دور باشد از خدا
رو به دنبال شبان موسی که از ترس خدا بنده ی ما را ز ما کردی جدا
گو در اینجا هیچ انسان از خدایش دور نیست گو ستایش کردن ما را کسی مجبور نیست
ــــ رفت موسی در بیابان در پی چوپان دوید رفت از سوی خدا تا رساند این نوید
رفت و رفت اما شبانی را نیافت گشت و گشت اما نشانی را نیافت
آخر این قصه موسی را پریشان کرده بود او دلی را خالی از احساس و ایمان کرده بود
گشت در دامان سبز دشت ها دشت ها را گشت و در دل گل گشت ها
روزها می رفت و موسی بی قرار یافت موسی را میا کوهسار
پایکوبان شیشه ی دری به دست دست افشان، دست افشان، مست مست
ــــ ای چوپان، آی چوپان ،گوش کن
گوش کن، گوش کن ،پیغام ما را گوش کن
شاد باش و جام ها را نوش کن
هیچ اداب و ترتیبی مجوی
باز چوپان، هر چه می خواهد دل تنگت بگوی